Wiadomości dla rodziców

6670430
Dziś
Wczoraj
Tydzień
Wszystkie dni
16969
21159
85887
6670430

Pn Wt Śr Cz Pt So N
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
12
13
14
15
16
17
19
20
21
22
23
24
25
26
27
Data : 2017-11-27
28
30

Witam Was serdecznie na progu nowego roku szkolnego 2017/2018. Wam i Waszym pociechom życzę: „Dobrego roku szkolnego z Aniołem Stróżem u boku!”. Niech będzie on wspaniałym doświadczeniem radości, miłych wspomnień i oczywiście sukcesów na miarę możliwość każdego.

Zapraszam również serdecznie do lektury comiesięcznych, krótkich artykułów. Mam nadzieję, że się spodobają i przyczynią do refleksji wychowawczych. Za wszelką współpracę z góry serdecznie dziękuję!

                                       Z poważaniem Wasz pedagog szkolny - Alicja Smoczeńska

ABC o mutyzmie selektywnym

Praktyka pedagogiczna obrazuje, że coraz więcej wiemy o dysleksji rozwojowej, autyzmie, ADHD itd. jednak na temat mutyzmu świadomość społeczna jest nadal niska, dlatego uważam, że warto temu tematowi poświęcić uwagę, a szczególnie mutyzmowi funkcjonalnemu (psychogennemu). Mutyzm definiuje się, jako brak lub ograniczenie mówienia przy zachowaniu rozumienia mowy oraz możliwości porozumiewania pisemnego, przy czym może być różny stopień przejawów mutyzmu. Mutyzm funkcjonalny to taki rodzaj zaburzenia, który rozpoznaje się wtedy, gdy wykluczona jest funkcja mózgowa. Po prostu nie ma zaburzeń w budowie i funkcjonowaniu narządów mowy, a obecne są czynniki patogenne, jak np.: błędy wychowawcze, jak choćby nadmiar zakazów, patologie rodzinne, które są przyczyną bolesnych przeżyć, czy traumy np.: alkoholizm, przemoc domowa, znęcanie się fizyczne i psychiczne nad dzieckiem, nowe sytuacje, które mogą wywołać u dziecka stres (np.: pójście do przedszkola, szkoły, wychowanie się dziecka w rodzinie dwujęzycznej).

Mutyzm funkcjonalny może występować w trzech postaciach:

· Mutyzm selektywny (wybiórczy),występuje wtedy, kiedy w pewnych sytuacjach i z pewnymi osobami dziecko rozmawia, z innymi nie, np.: nie mówi na lekcjach w klasie, ale rozmawia z niektórymi nauczycielami, czy rówieśnikami poza lekcjami, rozmawia w domu, ale tylko z jednym rodzicem lub rodzeństwa, a czasami w obecności obcych osób, przestaje rozmawiać nawet z członkami rodziny. Taki rodzaj mutyzmu pojawia się zwykle między 3 a 5 rokiem życia i wynika z zaburzeń emocjonalnych.

· Mutyzm selektywno – sytuacyjny, diagnozuje się u dzieci, które mówią normalnie, a brak lub ograniczenie mowy pojawia się u nich tylko w pewnych sytuacjach, zwykle stresujących, trudnych np.: pójście do szkoły lub przedszkola. Wówczas dziecko porozumiewa się z otoczeniem za pomocą gestów lub mimiki twarzy, może udzielać też pisemnej odpowiedzi na pytania.

· Mutyzm całkowity – tzw. mutyzm histeryczny rozpoznaje się, gdy dziecko nie mówi wcale, czasami wydaje nieartykułowane dźwięki, używa krzyku lub bezgłośnego szeptu. Może odpowiadać też niewerbalnie np.: potakując głową. Ten rodzaj mutyzmu jest najczęściej reakcją obronną dziecka na sytuacje trudne, z elementem szoku lub zagrożenia, ale również może towarzyszyć psychozom dziecięcym (zakłóceniom różnych funkcji psychicznych).

Rady pedagogiczne:

· diagnoza (rozpoznanie) trudności dziecka, celem zapewnienia mu szybkiej, profesjonalnej pomocy psychologicznej,

· zdobycie jak najwięcej rzetelnej wiedzy na temat mutyzmu funkcjonalnego,

· uznanie faktu, że lęk i inne trudne uczucia są przyczyną mutyzmu,

· przeciwstawienie się mitom na temat mutyzmu, jak np.: kojarzenie mutyzmu z nieśmiałością, z której się wyrasta,

· umiejętne postepowanie z dzieckiem wg wskazówek specjalistów prowadzących terapię dziecka,

· współpraca rodziców ze szkołą, przedszkola itd. oraz szkoły, przedszkola z rodzicami,

· uporanie się z własnym lękiem, bezradnością, frustracją w kontakcie z dzieckiem niemówiącym.

                                                                                                   Opracowała: mgr A. Smoczeńska - pedagog szkolny

Źródło:Głos Pedagogiczny, Mutyzm – o dzieciach, którym głos więźnie w gardle, Głos Pedagogiczny 2016r, nr 84

Internet: Mutyzm selektywny. Etiologia i terapia. Zrozumieć mutyzm selektywny.                                                                       

Rozważania na temat inicjatywy

W psychologii inicjatywa jest uznawana za jedną z kompetencji miękkich. Polega na tym, że człowiek ją posiadający jest otwarty na poszukiwanie nowych pomysłów lub rozwiązań napotkanych problemów.  Angażuje się w swoje działania, stara się zmieniać, ulepszać swoje otoczenie. Umie widzieć możliwości i szanse tam, gdzie pozostali dostrzegają same zagrożenia. Niezależnie, czy dotyczy życia zawodowego, czy osobistego – inicjatywa przynosi szereg korzyści. Przede wszystkim sprawia, że zamiast nieustannie dostosowywać się, zyskuje się wpływ i zaczyna się kształtować swoje otoczenie. Inicjatywa ma też swoje koszty – wysiłek, większą odpowiedzialność, czasami samotność w forsowaniu nowatorskiego podejścia do danej sprawy, innym razem ciężar bycia liderem zmiany. Myślę, że powinna być nieodzownym komponentem procesu wychowania.

W pracy z dziećmi naszą inicjatywę mogą wzmocnić następujące elementy myślenia:

· Ciekawość dziecka. Pytamy m. in.:, Co mnie w tym ciekawi?, Jak Można na to popatrzeć inaczej? Czego warto się dowiedzieć?. Z większą otwartością przyjmujemy odpowiedzi.

· Skromność i pokora. Pozwalają zachować dystans do siebie i własnego myślenia. Dzięki nim realnie ocenić możemy posiadane możliwości.

· Pozytywne nastawienie. Wzbudza w nas motywacje do działania. Pytamy:, Co dobrego z tego wynika?, Czego mogę się nauczyć nowego?, Jakie będą z tego korzyści?.

· Gotowość do prób i eksperymentów.Pozwala sprawdzić nowe pomysły i przekonać się, czy mają sens.

· Akceptacja błędów. Daję przyzwolenie na to, że efekty naszych działań nie muszą być idealne, a każde uchybienie można zauważyć i poprawić.

· Wiara, że inni pomogą. Pomocne pytania:, Z kim mogę porozmawiać?, Kto pomoże mi w realizacji pomysłu? Kogo mogę zaangażować?

Inicjatywa nie jest możliwa bez kreatywnego myślenia. Nie chodzi tu koniecznie o rewolucyjne pomysły, czy chęć stworzenia zupełnie coś nowego. Wystarczy świeże spojrzenie na znaną nam rzeczywistość, chęć odrzucenia nawykowego podejścia i działań, umiejętność sformułowania właściwych pytań, aby poszukać innych rozwiązań.            Inicjatywa to impuls, którego potrzeba na początku. To pomysł, rozwiązanie, dostrzeżenie możliwości, chęć, żeby było lepiej. Jest ona warunkiem koniecznym, aby coś mogło się zmienić. Jednak dopiero zaangażowanie sprawia, że trwamy w działaniu i dzięki temu zmiana następuje. Bądźmy, więc pełni własnej inicjatywy i pełni uznania dla inicjatywy innych. Nie zapominajmy, że to my rodzice modelujemy zachowanie swoich dzieci.

               Opracowała:  mgr A. Smoczeńska - pedagog szkolny

Źródło:Głos Pedagogiczny, Żyć z inicjatywą, Głos Pedagogiczny 2016r, nr 84

ADD, czyli o deficycie uwagi

ADD –wg obowiązującej klasyfikacji Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (DSM z 2013r.) to zaburzenie neurorozwojowe, uważane za podtotyp ADHD (Zespół Nadpobudliwości Psychoruchowej). Dzieci Z ADD mają słabiej rozwinięte obszary mózgu odpowiedzialne za regulację i prawidłowy przebieg tego procesu. Są to struktury zlokalizowane w przednich obszarach mózgu, w płatach czołowych. Biorą one udział w rozwoju samoświadomości i poczucia czasu oraz kształtowaniu odporności za zakłócenia.

   Hipotezę o występowaniu u dziecka ADD stawia się wówczas, gdy spełnionych jest, co najmniej sześć objawów prezentowanych poniżej:

· wykazuje trudności w koncentracji na szczegółach, popełnia błędy nieuważnie,

· nie potrafi prze dłuższy czas skupić się na zadaniu,

· sprawia wrażenie jakby nie słuchało przekazywanych mu komunikatów,

· nie kończy rozpoczętych prac, polecenia wypełnia niedokładnie,

· ma kłopoty z organizacją pracy i wszelkich zajęć,

· niechętnie podejmuje się zadań wymagających dłuższego wysiłku intelektualnego,

· gubi przybory szkolne i rzeczy potrzebne do nauki, pracy,

· łatwo ulega rozproszeniu pod wpływem słabych nawet bodźców,

· zapomina o codziennych obowiązkach i zadaniach.

Objawy te utrzymują się dłużej niż 6 miesięcy. Występują w kilku formach aktywności dziecka, nie tylko w szkole, ale i w domu i poza nim. Występowały już przed 7 rokiem życia i utrzymują się uporczywie do tej chwili. Należy też pamiętać, że proces diagnostyczny powinien być działaniem wielospecjalistycznym (diagnozują psycholog, psychiatra).

      Zasady pracy z dzieckiem z ADDD:

· regularność,czyli działania w ustalonym rytmie. Unikanie gwałtowanych, radyklanych zamian. Spokojne i konsekwentne egzekwowanie ustalonych reguł, ograniczenie hałaśliwych dźwięków i silnych wrażeń,

· rutyna, czyli wykonywanie określonych czynności o ściśle określonych porach dnia wg tej samej kolejności i schematu,

· repetycja, czyli wielokrotne powtarzanie prostych poleceń i upewnianie się, czy dziecko dobrze je zrozumiało.

· zauważanie i chwalenie chwil, kiedy dziecko skupia się na danym poleceniu, zadaniu itp.,

· wydawanie poleceń możliwie jak najkrótszych, maksymalnie 2 – 3 słowa, konkretnych, wypowiedzianych z niewielkiej odległości, tylko jedno polecenie i przynajmniej 2 - krotnie powtórzone. Kolejne polecenie może być wydane po upewnieniu się, że pierwsze zostało wykonane,

· formułowanie poleceń w pozytywny sposób, zawierających w swej treści wskazówkę, co do sposobu wykonywania czynności, czy zadania, nieprzypominających niewłaściwego zachowania i niewywołujących negatywnych emocji,

· kontrolowanie natężenia uwagi podczas pracy np.: wskazywanie palcem, zadania, które aktualnie dziecko wykonuje, przypominanie: teraz piszemy, powtarzamy itp.,

· uwzględnianie podczas pracy dziecka krótkich przerw np.: na przespacerowanie się po pokoju, popatrzenie za okno itp.,

· stosowanie tzw. przpominaczy np.; karteczki wklejane do zeszytu, książek z notatką, co jest do zrobienia, zapisywanie na bieżąco, sprawdzanie plecaka, czy wszystkie rzeczy potrzebne do szkoły są spakowane itp.,

· zachęcanie do sprawdzania np.: „sprawdź, czy odrobiłeś zadania…, przeczytaj jeszcze raz polecenie…, sprawdź czy poprawnie zapisałeś… itp.,

· wyróżnianie najważniejszych informacji np.: poprze zakreślanie,

· przeplatanie zadań podczas nauki np.: monotonnych z ciekawymi itp.,

· właściwa dieta. Większość badań wskazuje na negatywny wpływ niektórych potraw i zawartych w nich składników na koncentrację uwagi. Wśród nich wymienia się: cukier, pochodne kakao, czekoladę, Coca – Colę, słodycze, produkty barwione oraz zawierające konserwanty.

Wyrażam przekonanie, że te wskazówki są cenne do pracy z dziećmi z ADD i nie tylko. Uczą one właściwej organizacji pracy i nauki każde dziecko.

Opracowała: mgr A. Smoczeńska - pedagog szkolny

Źródło:Głos Pedagogiczny, Syndrom ADD. O dzieciach bujających w obłokach, Głos Pedagogiczny 2016r, nr 84

Internet: ADD – Zaburzenie Koncentracji Uwagi. Objawy i leczenie.

Kilka aforyzmów związanych z rodziną

„Najważniejsze jest, by gdzieś istniało to, czym się żyło. I zwyczaj. I święta rodzinne. I dom pełen wspomnień. Najważniejsze jest, aby żyć dla powrotu”– Antoine de Saint – Exupery

„Matka, jak Pan Bóg, może kochać wszystkie swe dzieci, każde z osobna i każde najwięcej” – Zofia Kossak

„Koloryt naszego świata wywodzi się ze stosunku do matki, a jego forma ze stosunku do ojca” – Antoni Kępiński

„Miłość zaczyna się w domu i rozwija się w domu. Tu nigdy nie brakuje sposobności, aby ją okazać” - Matka Teresa z Kalkuty

Wychowanie całkowicie wyzwolone z autorytetu, tradycji i dogmatu, kończy się nihilizmem” – Leszek Kołakowski

Z najlepszymi życzeniami Świątecznymi i Noworocznymi dla Wszystkich Rodziców oraz Uczniów - pedagog szkolny - Alicja Smoczeńska