Wiadomości dla rodziców

11888187
Dziś
Wczoraj
Tydzień
Wszystkie dni
16830
23341
40171
11888187

Od kilku lat na stronie internetowej szkoły zamieszczam krótkie artykuły z zakresu wiedzy psychologiczno – pedagogicznej dotyczącej wychowania dzieci i młodzieży. Mam nadzieję, że są one przydatną i miłą literaturą.  Również w tym roku szkolnym serdecznie zapraszam do zapoznania się z nimi. Jak zawsze życzę Wam i Waszym pociechom Dobrego roku szkolnego z Aniołem Stróżem u boku!”. Niech będzie on wspaniałym doświadczeniem radości, miłych wspomnień i oczywiście sukcesów na miarę możliwość każdego.

 Z góry serdecznie dziękuję za współpracę!

                     Z poważaniem Wasz pedagog szkolny - Alicja Smoczeńska

Ludzie różnią się pod względem odporności na stres – jedni mają wyższą, inni niżą odporność. Każda osoba może jednak skutecznie pracować nad tym, by bardziej uodpornić się na stres i lepiej sobie z nim radzić. Na to, w jaki sposób sobie z nim radzimy wpływa styl życia, czyli, sposób funkcjonowania, na co dzień: wypoczynek, kontakty z innymi, spędzanie wolnego czasu, odżywianie itp. Dlaczego? Nasza odporność na stres zależy od kondycji naszej psychiki i całego ciała.

Odporność na stres wzmacnia:

  • Dobre wysypianie się.Nastolatki potrzebują 8 – 10 godzin snu. Każda godzina mniej osłabia odporność. Ważna jest też, jakość snu, czyli wygodne łóżko, przewietrzony pokój, odpowiednia temperatura, cisza itp.
  • Zdrowe odżywianie – zbilansowane, regularne posiłki zawsze ze śniadaniem. Głód to czynnik, który wzmacnia stres!
  • Aktywność fizyczna. Aktywność fizyczna ma bardzo dobry wpływ na nasze ciało, mózg, psychikę, chroni nas przed stresem. Wystarczy 30 min. dziennie ulubionej aktywności, ale regularnej.
  • Kontakt z naturą.Udowodniono, że kontakt z naturą uspokaja i łagodzi stres.
  • Życie bez pośpiechu.Kiedy żyjemy w dużym pośpiechu, jesteśmy dużo bardziej zestresowani.
  • Dobrze zaplanowany czas. Dobrze zaplanowany czas wpływa na łatwość ociągania przez nas celi, a więc mniejszy stres.
  • Ograniczenie mediów elektronicznych.Korzystanie z nich w rozsądny sposób, tak by mieć czas na hobby, spotkania z przyjaciółmi w „realu”, odpoczynek, sen itd.
  • Hobby.To takie zainteresowanie, które ma nam sprawiać radość, przyjemność, będzie kreatywne, będzie nas rozwijać, przez które się spełniamy np. sport, sztuka, pisarstwo, piesze wędrówki itp.
  • Czytanie książek.Według badań 6 min. lekkiej, przyjemnej literatury potrafi zmniejszyć poziom stresu nawet o 68%. Dla porównania – słuchanie muzyki zmniejsza go o ok. 61%, a spacer o 42%.
  • Dbanie o relacje z osobami, na których Ci zależy (rodzina, przyjaciele, koleżanki i koledzy).
  • Szczera rozmowa o tym, co jest dla Ciebie ważne. Dziel sięz osobami bliskimi, zaufanymi sukcesami, radościami, jak i obawami, wątpliwościami, zmartwieniami. Jeżeli potrzebujesz proś o pomoc, radę, wsparcie.
  • Pamiętanie o swoich potrzebach (relaks, wypoczynek, radość, słuchanie muzyki, dobry film itp.).
  • Optymizm.
  • Dobre podejście do stresu. Stres to normalna rzecz. Towarzyszy człowiekowi przez całe życie. Ma on też właściwości mobilizacyjne np.: przed egzaminem mobilizuje do nauki. Dzięki niemu zachowujemy czujność w trudnych sytuacjach, skupiamy uwagę, podejmujemy trafne decyzje i pokonujemy przeszkody. Stresu nie da się uniknąć, ale należy go kontrolować tak, aby stał się czynnikiem pomocnym i mobilizującym. Jeżeli jednak dezorganizuje nasze życie należy udać się do specjalisty po pomoc (psycholog, lekarz rodzinny, psychiatra).

Opracowała: mgr A. Smoczeńska - pedagog szkolny

Źródło:M. Goetz, Poskromić stres, [w]Głos Pedagogiczny 2018r, nr 98, A. Krzeszowiak , Jak radzić sobie ze stresem?[w]Biologia w szkole, nr 4/2002.

Rodzice zazwyczaj kochają swoje dzieci. Jednak nie wszystkie czują się kochane i akceptowane przez nich. Dziecko kochane może w pełni rozwijać swoje możliwości. Przyjrzyjmy się, więc opracowanym przez Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie sposobom okazywania dzieciom troski i miłości.

Sposoby okazywania dzieciom miłości i troski

  • Zaakceptuj dziecko takim, jakim jest.
  • Okazuj mu szacunek.
  • Poświęcaj mu czas i uwagę.
  • Stwórz dziecku możliwości wyboru.
  • Bądź szczery w wyrażaniu własnych uczuć.
  • Świętuj razem z nim jego sukcesy.
  • Uważnie wsłuchaj się w to, co przezywa, łącznie z bólem i złością.
  • Dostrzegaj, gdy robi coś dobrze.
  • Nagradzaj wysiłek zmierzający do osiągnięcia jakiegoś celu, a nie tylko same osiągnięcia.                                                             

Twoje dziecko jest wyjątkowym człowiekiem!

Oprac. Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie.

Przygotowanie na stronę internetowa szkoły: Alicja Smoczeńska – pedagog szkolny

Agnieszka Caban – mama pięciorga dzieci, nauczycielka wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego, współzałożycielka Fundacji na Rzecz Wspierania Rodziny „Źródła” oraz Niepublicznej Szkoły Podstawowej „Źródła” w Skierniewicach w artykule nt.: „Zasady, na które nie ma rady” zamieszczonego w czasopiśmie „Przyjaciel rodziny 1/2017” udziela wskazówek wychowawczych płynących z doświadczenia rodzicielskiego i wykształcenia. Oto one:

  • Kto kocha ten wymaga, ale aby wymagać od dziecka, najpierw trzeba wymagać od siebie. „Jesteśmy lustrem, w którym dzieci się przeglądają” – to powinna być mocno zakorzeniona w rodzicielskim sercu zasada, dopingująca nas do dobra, cierpliwości
    i pracy nad sobą. Wymaga to zaangażowania, czasu i serca, od narodzin aż po odejście jego z domu, z tą różnicą, że nasz wpływ będzie coraz mniejszy z upływem czasu.
  • Czas dla dziecka jest niezbędny, jeśli chcemy wychowywać a nie „hodować”.
  • Budowanie w domu atmosfery otwartej, pełniej entuzjazmu i afirmacji życia.
  • W rozmowach z dziećmi zwracanie uwagi na ich mocne strony charakteru, okazywanie akceptacji, motywowanie i chwalenie, wzmacnianie wysiłków a nie efektów. Nie porównujmy dziecka do innych. Używanie języka czytelnego dla dziecka, jasnych sformułowań. Mówmy z miłością, lecz stanowczo, krótko
    i jednoznacznie, twarzą w twarz.
  • Nasze słowa powinny być wcielane w czyny. Aby dzieci traktowały to, co mówimy, poważnie, bądźmy konsekwentni. Długie dyskusje nie przynoszą zwykle nic dobrego.
  • Przestrzegać „Zasady własnego rozwoju”- być lepszym współmałżonkiem i rodzicem, nieustanie trzeba zgłębiać wartościową literaturę, ćwiczyć umiejętności na warsztatach dla rodziców, korzystać z wykładów i z wartościowych relacji. 
  • Nie bójmy się przytulania – częsty kontakt fizyczny z rodzicami jest niezbędny, ma ogromny wpływ na całe życie. Tak dajemy poczucie akceptacji, bezpieczeństwa,
    a niwelujemy poczucie osamotnienia. Od małego przytulajmy, przemawiajmy do niego, czytajmy, nośmy, stosujmy wierszyki na masażyki, uśmiechajmy się, włączajmy muzykę, śpiewajmy.
  • Wobec małego dziecka bądźmy konsekwentni mimo wybuchów złości, próśb, manipulacji i przekory – tu zasadą może być ignorowanie tych prowokacji.
  • Mówmy, co jest dobre a co złe.
  • Stosujmy zasadę okazywania uwagi, wyjaśniania sytuacji, akceptacji uczuć, dawania wyboru.
  • Dziecko w wieku przedszkolnym można już wdrażać do drobnych obowiązków szkolnych – to nauka współpracy w grupie.
  • Dbajmy o rytuały rodzinne.
  • Uczmy życzliwej postawy wobec innych, robienia drobnych przyjemności – szacunek i wyróżnianie bliskich osób jest cenne.
  • Unikajmy przeciążenia dzieci.
  • Dziecko potrzebuje stałego rytmu dnia i jasno określonych zasad. Pamiętajmy
    o indywidualnym zapotrzebowaniu na sen, aktywność i pożywienie oraz możliwość koncentracji uwagi i dużą potrzebę ruchu zwłaszcza u małych dzieci.
  • Uważajmy na nadmiar mediów (ograniczony telewizor, komputer).
  • Największą nagrodą dla dziecka jest uwaga i pochwała rodzica.
  • Uczmy dziecka samodzielnego odrabiania zadań domowych – nasza pomoc powinna wynikać z konieczności. Samodzielne powinno być też przygotowanie rzeczy do szkoły, włącznie z pakowaniem plecaka.
  • Głośne czytanie dziecku można praktykować do 12 roku życia.
  • Spędzajmy wspólnie czas jedząc choćby jeden posiłek, korzystajmy z gier planszowych, twórzmy prace ręczne, plastyczne, konstrukcyjne, uprawiajmy sport. Uczmy dziecko spędzać aktywnie czas wolny.
  • Czas poświęcony dzieciom nigdy nie jest stracony!

                                 Opracowała: mgr A. Smoczeńska - pedagog szkolny

Źródło: A. Caban, Zasady na które nie ma rady,[w]Przyjaciel rodziny 2017r, nr 1.

Specjaliści podkreślają, że rodzic autorytetem w dzisiejszych czasach to rzecz bezcenna. Autorytet to kluczowy element skutecznego wychowania. W opinii Anny Czupryniak – Fabiniak – pedagoga, terapeuty, doradcy rodziny z Dąbrowy Górnej kluczem do zdobycia autorytetu rodzicielskiego jest przede wszystkim konsekwencja w działaniu i własny przykład. Trzeba zdać sobie sprawę, że zachowania rodziców wpływają na to, czy dziecko będzie swobodnie radzić sobie z problemami, jakie staną na jego drodze życiowej. Dzieci patrzą na nas od najmłodszych lat. Naśladują zachowania rodziców oraz podejście do różnego rodzaju spraw życiowych. Opiekunowie niestety zapominają, że każde ich zachowanie może być przyswojone przez dziecko. Nawet w okresie dojrzewania podpatruje ono swoich rodziców i próbuje się z nimi identyfikować, często kopiuje ich styl życia.

    Na ten temat bardzo ciekawe wyniki uzyskała w swoich badaniach Małgorzata Karwowska – z Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy. Otóż młodzi ludzie, jako swoje autorytety typowali oboje rodziców. Częściej matkę, gdyż to do niej przede wszystkim zwracają się z problemami. Relacje z matką oparte są na więzi emocjonalnej. Młodzi ludzie cenią autorytet matki przypisując jej określenia: „dusza rodziny, kapłanka życia rodzinnego”. Doceniają aspiracje zawodowe matek, które pełnią podwójną rolę: wykonują pracę zawodową i zajmują się domem. Autorytet ojca w oczach dzieci zależy przede wszystkim od jego postawy moralnej, a także relacji z małżonką. Nie będzie on nigdy stanowić wzoru do naśladowania dla dziecka, jeżeli będzie zachowywał się egoistycznie, niedojrzale oraz, gdy będzie lekceważąco odnosił się do swojej żony. Do poważania autorytetu ojcowskiego
w spostrzeganiu dzieci może przyczynić się również matka, która wysuwa wobec małżonka pretensje, krytykuje go z byle powodu itp.

     Warto, więc przyjrzeć się wskazówkom dotyczącym budowania autorytetu rodzicielskiego wg Joanny Trochimczuk z Uniwersytetu SWPS. Są one następujące:

  • Pamiętać o tym, żeby dobrze uzasadnić nasze wymagania, uwzględniając (wolność dziecka). 
  • Mądrze wyznaczać granice poprzez ustanowienie reguł i norm, które obowiązują w relacjach interpersonalnych.
  • Zapewnić dziecku emocjonalną bliskość poprzez wspólne spędzanie czasu, rozmowy o wszystkim, wykazanie zainteresowania jego opiniami i przeżyciami.
  • Pozwolić dziecku na samodzielne dokonywanie wyborów, ale proponując też inne rozwiązania.
  • Zachęcać do samodzielności i podejmowania nowych wyzwań.
  • Kształtować postawy prospołeczne.
  • Wspierać dziecko w procesie uczenia się umiejętności czy określonych zachowań.
  • Rozmawiać z dzieckiem o postępach i błędach w tej nauce.
  • Dbać o siebie. O swoje siły i chęci działania.

                   Opracowała: mgr A. Smoczeńska - pedagog szkolny

Źródło: G. Starzak, Dyktatura zamiast autorytetu?,[w]Don Bosco, Rodzina i wychowanie.